Diagnoza

Zespól przedstawia diagnozę, w tym informacje o możliwościach rozwojowych i potencjale dziecka:

U Iwa zdiagnozowano autyzm dziecięcy.

Chłopiec funkcjonuje na poziomie upośledzenia w stopniu umiarkowanym. Ze względu na funkcjonowanie chłopca nie udało się przeprowadzić badania wystandaryzowanym testem. Aktualnie podejmuje krótkotrwałą współpracę nie dającą możliwości precyzyjnego określenia poziomu rozwoju intelektualnego. Chłopiec przejawia zaburzenia emocjonalne oraz trudności w funkcjonowaniu społecznym. Z opinii ze szkoły: Iwo zna zasady obowiązujące w grupie, jednak nie zawsze się do nich stosuje. Stara się czekać na swoją kolej, ale bywają takie sytuacje, kiedy nadmiar emocji (towarzyszy temu duże napięcie w ciele, kręcenie rękoma i tułowiem, buczenie) oraz trudności w komunikowaniu się i utrzymaniu koncentracji uwagi utrudniają mu to zadanie. Chłopiec dość dobrze współpracuje w kontakcie jeden na jeden. Dużo trudniej jest mu skupić się i podążać za tokiem zajęć. Polecenia wydawane na forum grupy wymagają wielokrotnego powtórzenia, wspierania przy kierowaniu wzroku na nauczyciela, czasu na przetworzenie i mobilizację do podjęcia działania.

Z analizy dostarczonej dokumentacji wynika, że Iwo z pomocą pisze swoje imię oraz większość liter i cyfr. Nadal należy pracować nad ich kierunkowością i orientacją na płaszczyźnie. Chłopiec prezentuje niski poziom grafomotoryczny. Iwo wskazuje i nazywa litery podstawowe. Odczytuje globalnie etykiety. Dobiera wyrazy i proste zdania do obrazków. Zna podstawowe figury i kolory. Potrafi dobrać takie same obrazki oraz podporządkować przedmioty w pary. Segreguje według określonej cechy. Wskazuje przedmioty i czynności na obrazkach. Naśladuje ruchy motoryki dużej oraz małej. Zna dni tygodnia. Przelicza elementy do 5. Dobiera cyfrę do zbioru. Wdrażany jest do posługiwania się komunikatorem oraz pracy z komputerem
Chłopiec porozumiewa się niewerbalnie. Używa gestów MAKATON. Dodatkowo w klasie wprowadzono chłopcu obrazki do komunikacji.

ZALECENIA

Zespól zaleca zastosować wobec dziecka (należy wskazać zalecane warunki realizacji potrzeb edukacyjnych, formy stymulacji rewalidacji, terapii, usprawniania, rozwijania potencjalnych możliwości i mocnych stron dziecka oraz inne formy pomocy psychologiczno - pedagogicznej a także najkorzystniejsze dla dziecka formy kształcenia specjalnego: w przedszkolu ogólnodostępnym, w tym z oddziałami integracyjnymi, integracyjnym albo specjalnym, szkole ogólnodostępnej, szkole integracyjnej lub oddziale integracyjnym, szkole specjalnej lub oddziale specjalnym, ośrodku rewalidacyjno - wychowawczym albo w szkole zorganizowanej w młodzieżowym ośrodku wychowawczym, młodzieżowym ośrodku socjoterapii lub w specjalnym ośrodku szkolno - wychowawczym):

ZACHODZI POTRZEBA KSZTAŁCENIA SPECJALNEGO realizowanego w formie:
szkoły specjalnej lub oddziału specjalnego, szkoły integracyjnej lub oddziału integracyjnego
Formy stymulacji, rewalidacji, terapii, usprawniania, rozwijania potencjalnych możliwości i mocnych stron dziecka, inne formy pomocy psychologiczno-pedagogicznej

• terapia psychologiczna - stymulowanie rozwoju emocjonalno-społecznego
• zajęcia rewalidacyjne prowadzone przez oligofrenopedagoga
• terapia logopedyczna - ukierunkowaną na rozwój komunikacji werbalnej i pozawerbalnej

Inne formy pomocy psychologiczno -pedagogicznej

• muzykoterapia, terapia zmysłami, terapia przez sztukę, terapia psychoruchowa

Formy rozwijania potencjalnych możliwości i mocnych stron dziecka

• zachęcanie ucznia do współpracy podczas zajęć w grupie, w parach, czy małych grupkach przy zabawie, czy wspólnie wykonywanej pracy,
• zachęcanie do uczestniczenia w zajęciach rozwijających jego zainteresowania, co może być dla niego szansą na zdobycie pozycji wśród rówieśników,
• konstruktywne wykorzystywanie zainteresowań, pasji ucznia, jako wzmocnienie motywacji, czy przygotowanie do poszerzania kontaktów z rówieśnikami,

Warunki realizacji potrzeb edukacyjnych:
Pomoc należy ukierunkowywać na:

1. Strukturalizację czasu, miejsca i przestrzeni zgodnie z zasadą poglądowości i zasadą kształcenia umiejętności uczenia się oraz zasadą systematyczności:
   1. Strukturalizacja czasu poprzez:
   • graficzny plan dnia ułatwiający orientację i zapewniający przewidywalność, zawierający opisy kolejnych zaplanowanych w ciągu dnia czynności; warto wspólnie planować wraz z dzieckiem czynności i uczyć go samodzielnego korzystania i układania harmonogramów
   • plan dnia musi uwzględniać przejawianą przez dziecko potrzebę rutynowych, przewidywalnych czynności. Po pewnym czasie warto stopniowo rezygnować z części sztywnych modeli i zachowań, wprowadzając niewielkie zmiany
   • należy uprzedzać - w miarę możliwości - o zmianach w planie, aby dziecko mogło się z nimi oswoić i je zaakceptować (zalecenie dotyczy sytuacji oraz osób)
   • plan dostosowujemy do potrzeb i możliwości dziecka zgodnie z zasadą przystępności
   1. Strukturalizacja działania poprzez:
   • określanie celu, zakresu, kolejności czynności i przewidywanych skutków konkretnego działania. Możemy to ułatwiać przy bardziej złożonych zadaniach tworząc albumy czynności/tematyczne
   • tworzenie organizacji wizualnych, konkretnie przedstawiających czynności i ich oczekiwany efekt
   1. Strukturalizacja przestrzeni poprzez:
   • określenie stałego miejsca wykonywania danej czynności.
2. Dostosowanie oddziaływań edukacyjnych do dysfunkcji w funkcjonowaniu poznawczym lub/i komunikacji dziecka zgodnie z zasadą poglądowości, zasadą przystępności i łączenia teorii z praktyką:
   • formułowanie jednoznacznych, krótkich komunikatów kierowanych bezpośrednio do dziecka, zwracając uwagę na konieczność kontaktu wzrokowego
   • sprawdzanie, czy komunikaty kierowane do dziecka zostały usłyszane i zrozumiane
   • nie podawanie zbyt wielu informacji naraz
   • robienie przerw między komunikatami, aby dać dziecku czas na ich przetworzenie
   • stosowanie schematów graficznych, rysunkowych lub tabel jako instrukcji i podpowiedzi
   • używanie nieskomplikowanych struktur gramatycznych
   • pomijanie w komunikacji z dzieckiem sarkazmu, idiomów, podwójnych znaczeń, metafor
   • unikanie treści opartych na abstrakcji (mogącą się przejawiać w irracjonalnych wybuchach leku, złości i agresji)
   • zwracanie się do dziecka indywidualnie, gdyż może nie odbierać pytań kierowanych do grupy jako dotyczących także jego
   • polisensoryczne poznawanie rzeczywistości (poznawanie treści abstrakcyjnych poprzez zaangażowanie wielu zmysłów jednocześnie), wykorzystywanie konkretnych pomocy, pozwalających na wielozmysłowe poznanie treści
   • monitorowanie aktywności dziecka poprzez wielokrotne powtarzanie poleceń w określonych odstępach czasu i na różnym etapie wykonywania zadania
   • stosowanie przerw pomiędzy wykonywanymi zadaniami, ćwiczeniami, które sprawiają dziecku trudność
   • dzielenie dłuższych lub złożonych zadań na mniejsze części
   • w dalszej edukacji - stosowanie testów jednokrotnego wyboru jako formy sprawdzania wiadomości
3. Dostosowanie oddziaływań edukacyjnych do dysfunkcji w funkcjonowaniu emocjonalnym i społecznym dziecka zgodnie z zasadą indywidualizacji i zespołowości.
   • uwzględnienie problemów emocjonalnych, tj. problemów z kontrolą i wyrażaniem emocji (nieadekwatność reakcji do siły bodźca, frustracja, agresja i autoagresja), komunikowaniem potrzeb lub wyrażaniem odmowy;
   • stosowanie pozytywnych wzmocnień - każde poprawne zachowanie należy umacniać poprzez informację zwrotną - pochwałę, etc.
   • konieczna jest stała współpraca ze środowiskiem domowym
4. Uwzględnianie w pracy pedagogicznej problemów społecznych (zgodnie z zasadą indywidualizacji i zespołowości).
   • nieumiejętności odczytywania komunikatów niewerbalnych (mimika, gestykulacja)
   • słabą umiejętność przewidywania przyczyn i konsekwencji określonych działań innych ludzi
   • trudności w podejmowaniu relacji międzyludzkich, szczególnie z większą, niezbyt przewidywalną dla dziecka grupą osób
   • trudności w empatycznym postrzeganiu innych ludzi
   • problemów z przyłączeniem się do zajęć grupowych, gier i zabaw; dziecko może nie lubić lub nie rozumieć rywalizacji, która nierozerwalnie łączy się z wszelkiego rodzaju zabawami, grami grupowymi.
5. W ramach pomocy należy:
   • zachęcać do współpracy podczas zajęć w klasie, np. w małych grupkach przy opracowywaniu zadanego tematu czy nowego zagadnienia
   • korzystać z przykładu innych dzieci jako źródła wskazówek dla dziecka, co w danej sytuacji powinno zrobić, jak się zachować
   • modelować zachowania innych uczniów w stosunku do dziecka, mogą bowiem nie wiedzieć, jak reagować na niektóre jego zachowania; należy chwalić ich za udzielanie pomocy i wsparcie kolegi
   • zachęcać do uczestniczenia w zajęciach rozwijających jego zainteresowania, co może być szansą na zdobycie pozycji wśród rówieśników
   • konstruktywnie wykorzystywać zainteresowania i pasje jako wzmocnienie motywacji, przygotowanie do poszerzania kontaktów z rówieśnikami
   • zachęcać do udziału w zajęciach ogólnorozwojowych, a zwalniać z gier zespołowych opartych na rywalizacji
   • uczyć korzystania z pomocy nauczyciela, proszenia o pomoc, gdy tego potrzebuje
   • stosować i uczyć zasad panujących w społeczeństwie
   • zapewnić nadzór w czasie przerw
6. Dostosowanie oddziaływań edukacyjnych i wychowawczych do nieharmonijnego rozwoju poszczególnych umiejętności dziecka (zgodnie z zasadą przystępności oraz zasadą tolerancji).
7. Dostosowanie wymagań edukacyjnych wynikających z programu nauczania do indywidualnych i aktualnych potrzeb psychofizycznych edukacyjnych ucznia, u którego stwierdzono upośledzenie umysłowe
   • motywowanie przez docenianie wkładu pracy i obowiązkowości
   • stosowanie zasady przystępności poprzez podział materiału na mniejsze partie, zwracając jednocześnie uwagę na ukończenie rozpoczętej pracy,
   • monitorowanie aktywności ucznia poprzez wielokrotne powtarzanie poleceń w określonych odstępach czasu i na różnym etapie wykonywania zadania
   • jak najczęstsze wychodzenie od działania na konkretach oraz wykorzystania wyuczonych umiejętności w naturalnych okolicznościach
   • polisensoryczne poznawanie rzeczywistości (uczenie abstrakcyjnych treści poprzez zaangażowanie wielu zmysłów jednocześnie)
   • powtarzanie tego samego materiału w różnych sytuacjach
   • utrwalanie wiedzy i umiejętności poprzez powtarzanie
   • dostosowania pomocy edukacyjnych, aby uczeń mógł samodzielnie z nich korzystać
   • dostosowanie celów edukacyjno-terapeutycznych - aby odpowiadały indywidualnym i aktualnym potrzebom i możliwościom ucznia
   • stosowanie aktywizujących metod i form pracy dydaktycznej i terapeutycznej
   • rozwijanie zainteresowań ucznia i zdobywanie przez niego doświadczeń
   • zachęcanie ucznia do podejmowania częstych interakcji społecznych i zawierania relacji rówieśniczych
   • rozbudzanie chęci eksperymentowania w otoczeniu
   • dawanie okazji do wykazania się samodzielnością
   • zwiększanie motywacji do pracy, terapii, kontaktów rówieśniczych
   • uczenie umiejętności prawidłowej regulacji emocjonalnej
   • stała współpraca i wymiana doświadczeń ze środowiskiem domowym

Metody najbardziej wskazane w pracy z dzieckiem to metody słowne i oglądowe.

Zalecanymi formami pracy są metody grupowa i indywidualna wraz z wprowadzaniem do podstaw form zespołowych.

UZASADNIENIE

Należy wskazać elementy diagnozy uzasadniające potrzebę kształcenia specjalnego i zalecane najkorzystniejsze formy kształcenia specjalnego oraz uzasadnić zalecane formy pomocy psychologiczno-pedagogicznej i określić spodziewane efekty tej pomocy. W przypadku wydania nowego orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, należy wskazać okoliczności, które zespół uznał za istotne dla rozstrzygnięcia oraz wyjaśnienia powodów, na podstawie których stwierdził potrzebę wydania nowego orzeczenia):

Chłopiec z niepełnosprawnością sprzężoną (upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym i autyzmem) potrzebujący wsparcia i zachęty podczas pracy wymaga wieloprofilowych, specjalistycznych oddziaływań edukacyjno-terapeutycznych, które będą stymulować j ego rozwój.

Najkorzystniejszą formą kształcenia dla Iwo jest kształcenie w placówce specjalnej.

Zalecone formy pomocy psychologiczno-pedagogicznej będą pozytywnie stymulować rozwój komunikacji oraz sfery poznawczej i emocjonalno - społecznej chłopca , jak również przyczynią się do ogólnej poprawy jego funkcjonowania.

Wymaga specjalnej organizacji i metod pracy zgodnie z atr.71b ust. l ustawy z dnia 7 września o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r Nr 256 poz 2572 z późn. zm.) i jest dzieckiem niepełnosprawnym w rozumieniu §2 ust. l pkt 8 w rozumieniu Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 17 listopada 2010 r w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnsprawnych i niedostosowanych społecznie w specjalnych przedszkolach, szkołach i oddziałach oraz w ośrodkach (Dz.U. nr. 228, poz 1489)

Wymaga specjalnej organizacji i metod pracy zgodnie z atr.71b ust. l ustawy z dnia 7 września o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r Nr 256 poz 2572 z późn. zm.) i jest dzieckiem niepełnosprawnym w rozumieniu Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 17 listopada 2010 r. . w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych oraz niedostosowanych społecznie w przedszkolach, szkołach i oddziałach ogólnodostępnych lub integracyjnych (Dz.U. nr. 228, poz 1490)