Iwo Maria Woźniakowski (ur. 20.01.2002 r.) obecnie uczęszcza do trzeciej klasy w Zespole Społecznych Szkół Specjalnych „Dać Szansę” STO przy ul. Głogowej w Warszawie. Początkowo ze względu na niski poziom dojrzałości szkolnej był na nauczaniu indywidualnym. Po roku został włączony do klasy. W obecnym składzie klasowym uczy się już drugi rok.

Iwo zna zasady obowiązujące w grupie, jednak nie zawsze się do nich stosuje. Stara się czekać na swoją kolej, ale bywają też takie sytuacje, kiedy nadmiar emocji (towarzyszy temu duże napięcie w ciele, kręcenie rękoma i tułowiem, buczenie) oraz trudności w komunikowaniu się i utrzymaniu koncentracji uwagi utrudniają mu to zadanie. Chłopiec dość dobrze współpracuje w kontakcie jeden na jeden. Dużo trudniej jest mu skupić się i podążać za tokiem zajęć. Polecenia wydawane na forum grupy, wymagają wielokrotnego powtórzenia, wspierania przy kierowaniu wzroku na nauczyciela, czasu na przetworzenie i mobilizację do podjęcia działania. Często wspierane są gestem. Iwo w klasie pracuje przy wsparciu asystenta (obecnie staramy się zwiększyć dystans między nimi). Wymaga stałego motywowania do kontynuowania zadania, pilnowania jakości i poprawności jego realizacji, przypominania czym, zajmuje się w danym momencie. Bywają i takie sytuacje, kiedy chłopiec odmawia współpracy i prezentuje szereg zachowań trudnych np. darcie kartek, zamykanie zeszytu, rzucanie przedmiotami, uderzanie ręką o stolik itp.

Chłopiec jest samodzielny w zakresie samoobsługi. Potrzebuje jedynie pomocy przy zapinaniu guzików, pasków, suwaków. Je mało estetycznie. Ma trudności z pogryzieniem pokarmu, czasami go wypluwa.

Iwo w grupie jest indywidualistą. Obserwuje zabawę rówieśników. Sporadycznie angażuje się w ich spontaniczną aktywność. Stara się nawiązać kontakt z kolegami poprzez podchodzenie i wpatrywanie się w oczy, przytulanie, podawanie ręki czy zabieranie zabawek. Chłopiec w czasie przerw czasami wybiera słuchanie muzyki, czasami potrzebuje odpoczynku i pobycia samemu ze sobą.

Iwo porozumiewa się niewerbalnie. Wita się i żegna poprzez podanie ręki. Potrafi powiedzieć dzieląc na sylaby swoje imię. Używa gestów MAKATON. Spontanicznie używa następujących znaków: pić, jeść, słuchać muzyki, grać na gitarze, głośniej, toaleta (praca nad przekierowaniem gestu ze wskazywania okolic intymnych na gest dwukrotnego uderzania palcami- wskazującym i środkowym o głowę), pływać na basenie, zmęczony. Do widzenia i dzień dobry, proszę, dziękuję używane są na polecenie. Dodatkowo w momencie, kiedy klasa rozmawia o rzeczach, które Iwo może zamigać (pies, kot, koń, pociąg, tata , samolot, auto, piłka, pan, pani, babcia, brat, telefon) chłopiec spontanicznie to robi. Gesty te ze względu na trudności z planowaniem ruchu i jego precyzją, nie zawsze wykonane są dokładnie. Dodatkowo w klasie wprowadzono obrazki do komunikacji, dzięki którym Iwo może określić stan swojego samopoczucia, miejsce bólu oraz opowiedzieć, co działo się u niego w czasie weekendu. Obecnie pracujemy również nad wymianą obrazków na wzmocnienie w ramach I fazy PECS.

Chłopiec prezentuje niski poziom grafomotoryczny. Z pomocą (zwracanie uwagi na miejsce rozpoczęcia ruchu) pisze swoje imię oraz większość liter i cyfr. Nadal należy pracować nad ich kierunkowością i orientacją na płaszczyźnie. Iwo wskazuje i nazywa litery podstawowe. Odczytuje globalnie etykiety, w tym imiona kolegów z klasy i dobiera zarówno wyrazy jak i proste zdania do obrazków. Zna podstawowe figury i kolory. Potrafi dobrać takie same obrazki. Przyporządkować przedmioty w pary. Segregować według określonej cechy: kształtu, wielkości czy koloru. Wskazuje przedmioty i czynności na obrazku. Naśladuje ruchy zarówno motoryki dużej, jak i małej, często również czynności na obrazkach. Zna dni tygodnia. Odpoznaje swoje nazwisko spośród innych. Przelicza elementy do 5. Dobiera cyfrę do zbioru. Wskazuje ją na palcach. Nie zawsze jednak odlicza i podaje prawidłową ilość przedmiotów. Rozumie pojęcie mało- dużo.

Iwo wdrażany jest również do posługiwania się komunikatorem oraz pracy z komputerem. Obecnie z pomocą przepisuje wyrazy i gra w proste gry edukacyjne. Jest tym zainteresowany i jest to jedno z niewielu zadań edukacyjnych, gdzie obserwuje się duży poziom motywacji, zaangażowania i poczucia sprawstwa.